Egun batzuek arrasto sakona uzten dute eta pertsonekin zergatik lan egiten dugun eta zergatik sinesten dugun haiengan gogorarazten digute. Reuseko (Tarragona) “Roger de Llúria” Egoitza eta Eguneko Zentroak —Kataluniako Generalitateko Gizarteratze eta Autonomia Pertsonalaren Sustapenerako Idazkaritzaren (SISPAP) jabetzako zerbitzua, Osasun eta Komunitatea Fundazioak (FSC) Lagunduz Taldearekin partzuergoan kudeatzen duena— Reuseko Sant Joan Ospitaleko “Fem Salut” II. lasterketan parte hartu zuen, eta egun horietako bat izan zen. Reusen duela gutxi ospatutako kirol- eta elkartasun-ekitaldiak bizimodu osasungarrien sustapena izan du ardatz.
Dena txinpart batetik sortu zen: Saúl fisioterapeutaren proposamena, zeinak goiz batean lasterketaren kilometro egokitua egitera zentroko erabiltzaileak eramateko ilusioa partekatu zuen. Ideiak, zalantzak sortu beharrean, berehalako ilusioa piztu zuen. Zerbitzuaren zuzendaritzak eta gerentziak “bai” esan zuten, zalantzarik gabe, ekimena ona, gizatiarra eta beharrezkoa denean bakarrik agertzen den sinesmenarekin.
Hortik aurrera, dena modu naturalean joan zen. Gure logoa duten txapelak sortu genituen, identitatearen eta kohesioaren ikur, baina baita harrotasunarenak ere: talde bat ginen, eta guztiek ikustea nahi genuen. Saúlek orduak, deiak, antolaketa eta, batez ere, bihotza eskaini zituen. Haren ondoan, Tere (TASOC), Yolanda (zentroko zuzendaria), Sandra (psikologoa) eta Yolanda (gizarte-langilea) beren energia eta konpromisoa batu zituzten.
Emaitza? 10 egoiliar: María, Aurora, Paquita, Luisa, Rosa, Vicenta, Miquel, Amancio, Ángel eta Juan Pedro, beren familiekin batera, esperientzia paregabea bizitzeko prest.
Dortsalak jasotzeko unean, bi egun lehenago, ustekabeko opari bat jaso genuen: antolatzaileek eta traumatologiako koordinatzaileek hunkituta zorionak eman ziguten. Hau esan ziguten: “zuek zarete egoitza bateko ordezkari bakarrak. Lasterketaren funtsa ulertu duzue: mugimenduak bizitza luzatzen du eta osasuna ematen dio”. Hitz haiek bihotzera iritsi ziren.
Lasterketaren egunean, familiak garaiz iritsi ziren goizean goiz, eta laguntzaile-langileek guztiak prest egoten lagundu zuten, dortsalak ondo jarrita eta irribarrea prest. Eta, gure harridurarako, Siurana, egoitzako laguntzailea, ere agertu zen, eskua luzatzeko eta unearen poza partekatzeko.
Giroa jai bat zen: batukada, zuzeneko musika, animazioa, osasun-profesionalak etenik gabe animatzen… Eta gu, gure txapelekin, argazkilarien jomuga bihurtuta, eta horrek adinekoak haurrak bezala barre egitera eta gozatzera eramaten zituen.
Kilometroan zehar, medikuntzako, erizaintzako eta fisioterapiako ikasleak haien ondoan ibili ziren, hizketan, haien indarra eta ausardia miresten. Irudiek edozein hitzek baino hobeto azaltzen dute: eskuak elkarri helduta, barre partekatuak, konplizitate-begiradak.
Eta horrela, elkarrekin, helmugako lerroa gurutzatu genuen. Lortu genuen. Lortu zuten.
Zoriontasunak oraindik irauten digu. Eta jada erronka berri bat dugu: datorren urtean kirol-ekitaldi honetan parte-hartzaileen bikoitza izan nahi dugu.
